Vujačić

Siguran crtač, izvanredan poznavalac anatomske građe čoveka, Ranković sa lakoćom barata oblikom menjajući ga nekad do groteske, u težnji da dosegne svoju nameru. U priloženim crtežima i grafikama, u preciznoj obradi detalja, vidi se njegov analitički smisao koji je zahvaljujući materijalu još određeniji u prikazivanju bogatstva oblika.

Sposobnost koja se ogleda u osetljivoj gradaciji materijala akvatinte, dovodi ga do autentičnosti svojih mitoloških bića, božanstava, staraca i žena koji egzistiraju u jedinstvenom prostoru i atmosferi. U njegovom delu primećujemo izvesnu podudarnost sa simbolizmom Blejka, Redona, Moroa kao i nadrealizmom Salvadora Dalija, koja je posledica iskrene vokacije i usmerenja, kao česte pojave istraživanja međuprostora u savremenom slikarstvu.Ranković maštovito barokno razigranoj kompoziciji i oblicima daje svoj lični pečat, gledajući na sliku kao predmet trajne vrednosti, koja sadrži zagonetku materije, kao uslov trajnog života slika. Boja u njegovom slikarstvu nema ulogu činioca koji se nameće autonomijom dejstva, ona je podređena ideji i u direktnoj je funkciji predstave oblika i atmosfere kao elemenat valera.

M. Vujačić Mirski