Nastić

Za slikarstvo Darka Rankovića karakterističan je fantastični realizam koji se zasniva na praćenju raznovrsnih preobražaja jednog likovnog sadržaja u nizu psiholoških i simboličnih slika. To je alhemijski način mišljenja i stvaranja na prinicipu solve et coagula, elementi imaju simboličan karakter doveden do arhetipskog izvora. Oni se rastvaraju, razgrađuju da bi potom bili zgusnuti, kondenzovani na nov način, sa novim psihološkim i simboličkim potencijalom.

Metafore irealnog Ranković islikava iz dubolih slojeva podsvesti, jer ga zanima i arhaična snaga totemskih demona i čovekolikih bića u simbiozi sa životinjama kao kafkijanski preobražaji. Ovo slikarstvo predstavlja nov način poniranja u stvarnost podsvesti, možda čak i šamanistički ulazak u polje ili baštu paralelnih svetova.Dionizijske scene sa njegovih slika podsećaju na Pikasove crteže sa satirskom tematikom. Dok kasnije slike sa nagim figurama u transformaciji sa školjkastom simetrijom su česte kompozicione sheme. Tela postaju dupleks ili tripleks bića. Ponekad je prostor slojevit i gradi se u planovima, kao slojevi realnosti, prekriveni velom Izide do najnovijih slika rađenih u difuznom mekanom svetlu sutona Vilijema Tarnera.
Slike Darka Rankovića su kao Roršahove mrlje koje svojom simetrijom stimulišu vizuelnu paranoju aktiviranjem odnosa između materijalnog i duhovnog sveta. Taj preobražaj čoveka i živog sveta na ovim slikama je biološki dinamičan. Duh života i duh prolaznosti se stalno sukobljavaju kao fleke na Leonardovom zidu koje podstiču rad slikareve mašte ili Dalijevi oblaci u kojima se prepoznaje stalna promena oblika.